ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Συνεντεύξεις ηθοποιών

 

 

<<74 ΛΕΠΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΙΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ…>>

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΗΘΟΠΟΙΩΝ.

 

 

 ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΣΑΜΙΩΤΗΣ:

 

1) Κάθε χρόνο ανεβάζετε μια ή δυο παραστάσεις. Από πού αντλείτε κάθε φορά  έμπνευση  για να γράψετε; Και από πού το συγκεκριμένο έργο;

1) Έμπνευση; Δύσκολη ερώτηση αυτή, νομίζω από το πουθενά και από όλα. Μπορεί να ακούσω, να δω, να διαβάσω κάτι και ξαφνικά μέσα μου δημιουργούνται ιστορίες, οι ρολόι.  Μέρα με τη μέρα  αυτό μεγαλώνει όλο και μεγαλώνει  οπού στο τέλος αποφασίζω να το γράψω. Για το συγκεκριμένο έργο το ίδιο πράγμα, για να είμαι ειλικρινής δε θυμάμαι καν πως ξεκίνησε η ιδέα, σιγουρά όμως από κάπου.

 

2) Το έργο είναι κατά κάποιο τρόπο μεταφυσικό και δίνει την ευκαιρία σε έναν άνθρωπο να διορθώσει τα λάθη που έκανε επί γης. Αλήθεια οι άνθρωποι  κατά την διάρκεια της ζωής τους αναγνωρίζουν τα λάθη τους ή μόνο όταν πλησιάζει το μοιραίο γίνεται αυτό; Προσπαθούν να τα διορθώσουν;

2) Οι άνθρωποι αναγνωρίζουν μόνο τα λάθη που τους συμφέρει, τα αλλά πολύ σπάνια καθώς κάνει την εμφάνιση του ο εγωισμός. Όταν όμως πλησιάζει το μοιραίο τι κάνει ο άνθρωπος; Στρέφεται προς το θεό νομίζοντας ότι θα του συγχωρεθούν οι αμαρτίες και θα εξασφαλίσει μια καλύτερη θέση στο ξενοδοχείο της αιωνιότητας. Υπάρχουν και κάποιοι που το κάνουν λόγο του ότι όσο μεγαλώνεις γίνεσαι πιο ευαίσθητος με αποτέλεσμα κάποια λάθη να σε αγγίζουν περισσότερο. 

Το λάθος έχει γίνει όσο και να προσπαθείς να το διορθώσεις δε θα είναι ποτέ σα να μην έγινε, αρά καλό είναι πριν το κάνουμε να το σκεφτόμαστε καλά.

 

3) Υποδύεστε τον κεντρικό ηρώα του έργου ο οποίος έχει μάθει να επιβιώνει λέγοντας ψέματα ακόμα και στους πιο κοντινούς του ανθρώπους ώστε να καταφέρνει κάθε φορά αυτό που βάζει στόχο. Αλήθεια αυτό του είδους ανθρώπου το συναντάμε συχνά στις μέρες μας; 

3) Συνέχεια, οι άνθρωποι είμαστε φτιαγμένοι από την φύση μας, όταν θέλουμε να πέτυχουμε κάτι πάρα πολύ να χρησιμοποιούμαι και αθέμιτα μέσα. Είναι αυτό που λέμε ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, δε τα αγιάζει αλλά μας συμφέρει να το λέμε. Φυσικά υπάρχουν και οι εξαιρέσεις η οποίες είναι η φωτεινή ελπίδα των ανθρώπων!

 

TONIA OIKONOMOY:

 

 

1)Υποδύεστε την ερωμένη ενός παντρεμένου άντρα η οποία δέχεται να τον βοηθήσει έναντι οικονομικού ανταλλάγματος. Πιστεύετε  υπάρχουν άνθρωποι που θα έκαναν τα πάντα για τα χρήματα;

1)Το χρήμα δυστυχώς μας κυριεύει και πιστεύω υπάρχουν άνθρωποι που θα έκαναν τα πάντα για να τα αποκτήσουν. Σε κάθε εποχή, πόσο μάλλον στην εποχή μας, ο άνθρωπος πάντα ήταν και είναι άπληστος, τόσο που δεν διστάζει να πατήσει τις αξίες του, να χάσει την αξιοπρέπεια του, την ηθική του, τα πιστεύω του ακόμα και τον ίδιο του τον εαυτό για το χρήμα.

 

2) Το έργο είναι κατά κάποιο τρόπο μεταφυσικό και δίνει την ευκαιρία σε έναν άνθρωπο να διορθώσει τα λάθη που έκανε επί γης. Αλήθεια οι άνθρωποι κατά την διάρκεια της ζωής τους αναγνωρίζουν τα λάθη τους ή μόνο όταν πλησιάζει το μοιραίο γίνεται αυτό; Προσπαθούν να τα διορθώσουν; 

2) Υπάρχουν άνθρωποι που αναγνωρίζουν τα λάθη τους κατά την διάρκεια της ζωής τους, υπάρχουν άνθρωποι που αναγνωρίζουν τα λάθη τους μόνο όταν πλησιάζει το μοιραίο, αλλά υπάρχουν και άνθρωποι που δεν τα αναγνωρίζουν ποτέ! Για τους περισσοτέρους είναι δύσκολο να παραδεχτούν ότι έπραξαν λάθος, να μετανιώσουν, πόσο μάλλον να διορθώσουν τα πράγματα.

 

3)Πως είναι να συνεργάζεστε για τέταρτη συνεχομένη χρονιά με τον ίδιο συγγραφέα- σκηνοθέτη;

3) Είναι η τέταρτη συνεχομένη χρονιά που συνεργάζομαι με τον Σαμιώτη  Ευάγγελο και νιώθω τυχερή που με εμπιστεύεται και με στηρίζει σε κάθε επαγγελματική μας συνεργασία. Νιώθω ευγνώμων και μεγάλη χαρά που συνεργάζομαι με έναν τόσο ταλαντούχο και υπέροχο άνθρωπο!

 

 ΓΙΟΥΛΗ ΜΑΚΡΗ:

 

 

 

 

 

 

 

1) Υποδύεστε την μητέρα του ήρωα και βλέπουμε ότι παρόλο που την βάζει σε τρελές καταστάσεις, χωρίς να καταλαβαίνει ακριβώς τι γίνεται, προσπαθεί να τον βοηθήσει. Αλήθεια ο ρόλος της μάνας έτσι πρέπει να είναι; Να βοηθάει το παιδί του σε όλες τις δύσκολες καταστάσεις ή να τον αφήνει να επιβιώνει μόνος του; 

1) Η μάνα έχει και θα έχει πάντα τον σπουδαιότερο ρόλο μέσα στην κοινωνία. Είναι η μόνη που θα σταθεί πλάι μας σε όποια δυσκολία της ζωής μας. Ναι, πιστεύω ότι και να μην καταλαβαίνει τι συμβαίνει, θα προσπαθήσει να βοηθήσει γιατί η αγάπη της είναι μεγάλη. Και όπως λέει η Ντόροθι Κάνφιλντ Φίσερ : Μητέρα είναι ρήμα. Είναι κάτι που κάνεις, όχι απλά αυτό που είσαι. 

 

2) Το έργο είναι κατά κάποιο τρόπο μεταφυσικό και δίνει την ευκαιρία σε έναν άνθρωπο να διορθώσει τα λάθη που έκανε επί γης. Αλήθεια οι άνθρωποι κατά την διάρκεια της ζωής τους αναγνωρίζουν τα λάθη τους ή μόνο όταν πλησιάζει το μοιραίο γίνεται αυτό; Προσπαθούν να τα διορθώσουν; 

2) Δυστυχώς οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αναγνωρίζουν και δεν παραδέχονται τα λάθη τους. Λίγο πριν το μοιραίο πιστεύω ότι όλοι τα βλέπουν ξεκάθαρα μπροστά τους, όλα τα λάθη της ζωής τους και έχουν ανάγκη εκείνη την ώρα για συγχώρεση. Οι λίγοι, που τα αναγνωρίζουν και προσπαθούν να τα διορθώσουν, είναι αυτοί που θα έλεγα ότι είναι ευτυχισμένοι.

 

3) Έχετε παίξει  σε αρκετά θεατρικά έργα. Πώς θα χαρακτηρίζατε το συγκεκριμένο; Γιατί να έρθει να το δει κάποιος;

3) Το συγκεκριμένο έργο μου άρεσε πολύ από την πρώτη ανάγνωση. Μέσα από κωμικές και σουρεαλιστικές καταστάσεις σατιρίζει τη σημερινή κοινωνία που δυστυχώς, ως επί το πλείστον, είναι γεμάτη με ψέματα, απιστίες, κλεψιές και απατεωνιές.  Κρύβουν την αλήθεια και κανείς άλλος δεν γνωρίζει τι έχουν κάνει παρά μόνο οι ίδιοι. Όλοι θα πρέπει να το δουν.  Γιατί θα δουν μπροστά στα μάτια τους τον ίδιο τους τον εαυτό και

3) θα προβληματιστούν. Ο  προβληματισμός πάντα βοηθάει τους ανθρώπους να εξελιχθούν προς το καλύτερο.

 

ΝΤΙΝΟΣ ΝΟΜΙΚΟΣ:

 

 

 

 

 

 

 

1) Υποδύεστε έναν λαϊκό άνθρωπο <<τον περιπτερά>>  ο οποίος  εδώ και 20 χρονιά που έχει παντρευτεί δεν έχει ακουμπήσει άλλη γυναικά, όμως μόλις του δίνεται η ευκαιρία αμέσως ενδίδει στο πειρασμό. Τι γνώμη έχετε για τον γάμο και για την απιστία στις μέρες μας; 

1) Είναι ο γάμος η κορύφωση των σχέσεων μας ;  Και αν ναι, γιατί η λέξη "ρουτίνα", είναι πάντα  το άλλοθι;. Η αλήθεια  είναι, πως  εκτός από τις σπάνιες περιπτώσεις πλήρους αναισθησίας (...), κανένας άνθρωπος, που φτάνει σε σημείο να απατήσει τον η την σύντροφό του, δεν νοιώθει υπερηφάνεια, η χαρά για την κατάσταση που έχει δημιουργήσει. Ακόμη και αν η πράξη του δεν έχει αποκαλυφθεί, οι τύψεις και οι ενοχές τον βασανίζουν και οι κινήσεις του συνήθως, είναι σπασμωδικές.

 

2) Το έργο είναι κατά κάποιο τρόπο μεταφυσικό και δίνει την εύκαιρα σε έναν άνθρωπο να διορθώσει τα λάθη που έκανε επιώ γης. Αλήθεια οι άνθρωποι  κατά την διάρκεια της ζωής τους αναγνωρίζουν τα λάθη τους η μόνο όταν πλησιάζει το μοιραίο γίνεται αυτό; προσπαθούν να τα διορθώσουν; 

2) Ναι οι άνθρωποι αναγνωρίζουν τα  λάθη τους, από τη πρώτη κιόλας στιγμή, όμως  άλλο πράγμα η "κατανόηση του λάθους"  και  άλλο πράγμα  "η μεταμέλεια" . Γι’ αυτό και η πιο προσφιλής έκφραση των τολμηρών (!),  είναι η "αν ξαναγεννιόμουν θα  έκανα τα  ίδια  λάθη"  η   "εγώ αγαπάω τα λάθη μου".   Όταν  όμως  νοιώθουμε ότι το μοιραίο πλησιάζει, η άφεση αμαρτιών  και η "συγνώμη",  αιωρείται κάτι λίγο σαν  "λογική υποχρέωση"........

 

3) Γιατί κάποιος να επιλέξει να δει το συγκεκριμένο έργο;

3) Γιατί θα δει κομμάτια του εαυτού του, με κωμικοτραγικό μεν τρόπο, αλλά  απόλυτα  αληθινό. Θα  χαμογελάσει με τις ομοιότητες, θα  ξεκαρδιστεί με την ταύτιση και θα διασκεδάσει αφάνταστα  γιατί είναι  όλα  αυτά πολύ έξυπνα "σερβιρισμένα".

 

ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΦΑΚΗ:

 1) Υποδύεστε την απατημένη σύζυγο η οποία φυσικά δεν γνωρίζει τίποτα. Γυρίζει σπίτι της και αντιμετωπίσει μια πολυκοσμία χωρίς να καταλαβαίνει τι γίνεται ενώ ταυτόχρονα ακούει εάν σωρό δικαιολογίες από τον άντρα της. Εσείς τι θα διαλέγατε; έναν ευτυχισμένο γάμο χωρίς να ξέρετε την αλήθεια η να μαθαίνατε την αλήθεια η οποία θα σας κατέρρεε όλο το οικοδόμημα ευτυχίας που είχατε χτίσει μέχρι την συγκεκριμένη στιγμή;

 1) Προσωπικά πιστεύω πως είναι καλύτερο να ξέρει κανείς την αλήθεια παρά να ζει ευτυχισμένος μέσα σ' ένα ψέμα! Όσο κι αν πονάει η αλήθεια κάποιες φόρες, πάντα βρίσκουμε τρόπους να την αντιμετωπίσουμε και να στεκόμαστε ξανά στα πόδια μας!

 2) Το έργο είναι κατά κάποιο τρόπο μεταφυσικό και δίνει την εύκαιρα σε έναν άνθρωπο να διορθώσει τα λάθη που έκανε επιώ γης. Αλήθεια οι άνθρωποι  κατά την διάρκεια της ζωής τους αναγνωρίζουν τα λάθη τους η μόνο όταν πλησιάζει το μοιραίο γίνεται αυτό; προσπαθούν να τα διορθώσουν;

 2) Νομίζω πως συνειδητά ο καθένας μας διαλέγει τι θέλει να βλέπει και τι όχι, αλλά μόνο αν αυτό το λάθος του στερήσει κάτι που πραγματικά αγαπάει ψάχνει για μετάνοια αλλιώς βολεύεται στο κλασσικό "δεν βαριέσαι" το οποίο δυστυχώς έχει γίνει τρόπος ζωής πολλών..

 

 3)Όταν ο θεατής βγει από την αίθουσα τι πιστεύεται ότι έχει πάρει μαζί του;

 3) Η παράσταση "74 λεπτά να πεις την αλήθεια" μπορεί να επιδράσει στον κάθε θεατή διαφορετικά! Άλλος ίσως ταυτιστεί και προβληματιστεί και άλλος ίσως θεωρήσει την όλη ιστορία υπερβολική και πως αυτά γίνονται μόνο στην τηλεόραση, κάτι που δεν ισχύει για μένα μιας κι όλα από την ζωή είναι βγαλμένα!! Το μόνο σίγουρο είναι πως ο θεατής όταν βγει από την αίθουσα θα έχει πάρει μαζί του μια γερή δόση γέλιου!!

 

 ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΑΒΙΛΑΣ:

 

1 Υποδύεσαι τον κολλητό ένας όχι και τόσο ειλικρινής ανθρώπου. Αλήθεια στη ζωή σου έχει συμβεί να απογοητευτείς από φίλους η ανθρώπους που πίστευες; και αν ναι πως το αντιμετώπισες; θα τους συγχωρούσες; 

1) Η αλήθεια είναι πως δε μου έχει συμβεί στο επίπεδο που συμβαίνει στο χαρακτήρα που υποδύομαι, αλλά λίγο-πολύ όλοι μας έχουμε βιώσει την απογοήτευση. Σίγουρα έχω απογοητευτεί από φίλους, όμως, πάντα, πρωταρχικός μου στόχος είναι να βρεθεί κάποια λύση! Πιστεύω, ότι δεν πρέπει να συγχωρείς τους φίλους σου σε οτιδήποτε κάνουν. Σίγουρα πρέπει να δίνουμε δεύτερες ευκαιρίες, όμως όχι κρατώντας τα μάτια σου κλειστά. Προδοσία με προδοσία, διαφέρουν! Θα ασχοληθώ να καταλάβω γιατί το έκανε και ποιο είναι το δικό μου μερίδιο ευθύνης!

 

2) Το έργο είναι κατά κάποιο τρόπο μεταφυσικό και δίνει την εύκαιρα σε έναν άνθρωπο να διορθώσει τα λάθη που έκανε όσο ζούσε. Αλήθεια οι άνθρωποι κατά την διάρκεια της ζωής τους αναγνωρίζουν τα λάθη τους η μόνο όταν πλησιάζει το μοιραίο γίνεται αυτό; προσπαθούν να τα διορθώσουν;

 2) Σίγουρα τα αναγνωρίζουν και σίγουρα κάνουν μια προσπάθεια για να τα διορθώσουν. Αλλά όταν έρθει το μοιραίο τότε καταλαβαίνουν ότι η προσπάθεια που έκαναν, δεν ήταν παρά μια ψευδαίσθηση που τους βοηθούσε να αποποιηθούν κάθε ευθύνη και να κοιμούνται πιο ήσυχα τα βράδια!

 

3) Είναι η πρώτη σου επαγγελματική δουλειά. Πως θα χαρακτήριζες τη συνεργασία σου με τον σκηνοθέτη- συγγραφέα του έργου;

3) Ο Ευάγγελος Σαμιώτης είναι μια ειδική περίπτωση ανθρώπου. Θα εξηγήσω, όσο μπορώ, τι εννοώ... Μπορεί να είναι η πρώτη μου επαγγελματική δουλεία, αλλά έχω συνεργαστεί με πολλούς ανθρώπους και μέσα στην σχολή, αλλά και έξω. Από αυτή την πολύ μικρή εμπειρία, έχω καταλάβει κάποια πράγματα για το τι εστί σκηνοθέτης. Ο Σαμιώτης είναι ένας άνθρωπος που σου μεταδίδει τη χαρά και την ενεργεία του και είναι ένας σκηνοθέτης που έχει έναν σαφή στόχο. Όλα αυτά συνδυάζονται με το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα! Και εσύ σαν ηθοποιός θα περάσεις καλά στις πρόβες και το αποτέλεσμα που θα βγει θα σε κάνει, σίγουρα, χαρούμενο.

 

 

<<ΤΟ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ ΦΥΓΕΙΝ…>> ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΗΘΟΠΟΙΩΝ.

 

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΣΑΜΙΩΤΗΣ:

Συνέντευξη του Ευάγγελου Σαμιώτη στο Sin Radio.

Άρθρο του Ευάγγελου Σαμιώτη "Περί τέχνης" στο Musiccorner.gr

Συνέντευξη του Ευάγγελου Σαμιώτη στο theatromania.gr

1)      Είστε ο συγγραφέας του έργου, το έχετε σκηνοθετήσει  και παίζετε  έναν από τους βασικούς ρόλους. Πόσο δύσκολο είναι αυτό;

Για να υποδυθεί κάποιος συγγραφέας και να σκηνοθετήσει πέρα των άλλων τον εαυτό του, είναι εύκολο αρκεί να μην μπλέξει μέσα του τον συγγραφέα με τον σκηνοθέτη και τα φέρει σε αντιπαλότητα, Καθώς είναι εντελώς διαφορετικό το γραπτό κείμενο από την υλοποίηση του πάνω στη σκηνή. Όταν υπάρξει ισορροπία όλα γίνονται πολύ πιο εύκολα.

2)      Το έργο θεωρείται «μεταφυσικό». Ποια είναι η σχέση σας με τα μεταφυσικά γεγονότα;

Λατρεύω το καθετί μεταφυσικό γιατί αφήνει την φαντασία μου να οργιάζει και δεν μπορεί κανείς να με διαψεύσει.

3)      Το έργο διαδραματίζεται στη γη, τον παράδεισο και την κόλαση. Ποιος είναι ο «παράδεισός» σας και ποια η «κόλαση»;

Η ζωή μου η ίδια είναι μια κόλαση με κάποιες μικρές στιγμές παράδεισου.

 

ΜΑΡΙΝΑ ΚΟΥΤΡΟΥΜΠΑ:

 

1)  Στο έργο υποδύεστε την «Αγία Νίτσα», βοηθό του Αγίου Πέτρου, η οποία ωστόσο προσπαθεί να κρατήσει τη θέση της στον Παράδεισο με διάφορους, συχνά όχι και τόσο αθώους, τρόπους. Στην σημερινή εποχή που οι άνθρωποι κάνουν τα πάντα για το κέρδος,  πιστεύετε ότι όλοι είναι υπόλογοι για τις πράξεις τους ή «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα»;

Όλοι οι άνθρωποι πρέπει να φέρουν την ευθύνη των πράξεων τους και να λειτουργούν κάθε φορά με την καλύτερη έκδοση του εαυτού τους. Δεν είναι εύκολο σίγουρα χρειάζεται καθημερινή δουλειά με τον εαυτό σου. Δεν ξέρω αν ο σκοπός αγιάζει τα μέσα αλλά αυτό που μπορώ να πω είναι πως σίγουρα παίρνεις ό, τι αξίζεις και η σωστή δουλειά πάντα ανταμείβεται.

2) Το έργο διαδραματίζεται στη γη, τον παράδεισο και την κόλαση. Ποιος είναι ο «παράδεισός» σας και ποια η «κόλαση»

Δεν έχω κόλαση και παράδεισο... Μέσα μας είναι η κόλαση και ο παράδεισος είναι τρόπος που επιλέγουμε να αντιμετωπίζουμε τα πράγματα και τις καταστάσεις τις ζωής. Έχω όμως συννεφάκι όπως και στην παράσταση που καμιά φορά ξεκουράζομαι και παίρνω απόσταση από τα πράγματα... Και τα βλέπω πιο καθαρά.

 

ΤΟΝΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ:

Συνέντευξη της Τόνιας Οικόνομου στο Sin Radio.

1) Στο έργο υποδύεστε μία γυναίκα η οποία περνώντας από «40 κύματα» καταλήγει πάντα με τον ίδιο σύντροφο. Εσείς πιστεύεται ότι πολλές φορές στη ζωή μας τα πράγματα είναι προκαθορισμένα από τη μοίρα;

Πιστεύω πως κάποια πράγματα στη ζωή μας είναι προκαθορισμένα από τη μοίρα, αλλά τις περισσότερες φορές οφείλονται στις επιλογές μας και στις πράξεις μας.

2) Το έργο διαδραματίζεται στη γη, τον παράδεισο και την κόλαση. Ποιος είναι ο «παράδεισός» σας και ποια η «κόλαση»;

Παράδεισος για μένα είναι να είμαι σε μία πανέμορφη παραλία με όλα τα αγαπημένα μου πρόσωπα και να παίζουμε με τα κύματα, την άμμο, να απολαμβάνουμε τον ήλιο, τη θάλασσα και να γελάμε. Κόλαση είναι να ξέρω ότι δεν θα ξαναδώ τους ανθρώπους που αγαπώ.

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΤΟΒΛΕΤΑΚΗΣ:

 

1) Στο έργο υποδύεστε έναν «άγγελο-διάβολο» που με τις πράξεις του προσπαθεί να βοηθήσει τους ήρωες του έργου. Πόσο εύκολο είναι να βοηθάς τους ανθρώπους να πάρουν τις σωστές αποφάσεις; Άραγε χρειαζόμαστε τις σωστές συμβουλές ή η αλήθεια βρίσκεται πάντα μέσα σας;

Από τη μια είναι θετικό να προσπαθούμε να βοηθάμε τους άλλους στις αποφάσεις που παίρνουν συμβουλεύοντάς τους. Δείχνει ειλικρινές ενδιαφέρον. Ωστόσο κάτι τέτοιο δεν είναι εύκολο κι επιπλέον ενέχει κινδύνους. Κάθε άνθρωπος γνωρίζει καλύτερα από όλους τι είναι σωστό και τι λάθος για τον ίδιο. Μπορεί άθελά μας να τον οδηγήσουμε σε σωστές για εμάς αλλά λάθος για εκείνον αποφάσεις. Η αλήθεια πράγματι βρίσκεται μέσα μας απλώς πολλές φορές χρειάζεται κάποιος να μας αναγκάσει να τη δούμε.

2) Το έργο διαδραματίζεται στη γη, τον παράδεισο και την κόλαση. Ποιος είναι ο «παράδεισός» σας και ποια η «κόλαση»

Παράδεισος για εμένα είναι η οικογένειά μου, οι φίλοι μου, το θέατρο, οι καθημερινές απλές στιγμές. Κόλαση είναι για όλους τους ανθρώπους το ίδιο: οι αρρώστιες, ο πόνος, η μοναξιά

 


<<ΠΟΙΟΣ ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΗΝ ΑΝΤΙΒΙΩΣΗ…>> ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΗΘΟΠΟΙΩΝ.

 

ΤΟΝΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ:

 1) Οι ρόλοι που υποδύεστε στο έργο είναι αντίθετοι. Μια όμορφη νεαρή γυναίκα και μία ηλικιωμένη πάρα πολύ άσχημη γυναίκα. Αλήθεια πόσο δύσκολο είναι για τον ηθοποιό να έρχεται μια τέτοια μεταμόρφωση επί σκηνής μέσα σε λίγη ώρα;

1)     Μου αρέσει πολύ να μεταμορφώνομαι στην σκηνή. Θεωρώ ότι είναι το πιο δημιουργικό κομμάτι για έναν ηθοποιό. Γι αυτό τον λόγο χαίρομαι πολύ και απολαμβάνω να υποδύομαι αυτή την τρελή γιαγιά-ζόμπι Είναι τόσο χαρούμενο και ενδιαφέρον παιχνίδι ή μεταμόρφωση που παύει να είναι δύσκολο ειδικά όταν δίνεις και ψυχή!

       2) Πιστεύετε ότι είναι καλό να αστειευόμαστε με τον θάνατο; Με αυτό τον τρόπο είναι κάπως σαν να τον ξορκίζουμε;

Δεν αστειευόμαστε ποτέ με τον θάνατο γιατί ο θάνατος γελάει μαζί μας! Ελαφρύνει την καρδιά το γέλιο και πιστεύω ότι είναι ένας καλός τρόπος να μιλάς με χιούμορ για τη ζωή και το θάνατο.

3) Το έργο είναι μια σουρεαλιστική μαύρη κωμωδία. Ο κόσμος τι να περιμένει από αυτό;

Ποιος σκότωσε την αντιβίωση στο δωμάτιο 306; Μία μαύρη σουρεαλιστική κωμωδία του Ευάγγελου Σαμιώτη που με την έξυπνη πένα του και με τη φαντασία του δημιουργεί απίστευτες και τρελές καταστάσεις με ένα καστ ηθοποιών που απογειώνουν το έργο. Το κοινό να τα περιμένει όλα!!!

 

ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΑΡΔΑΛΙΔΟΥ:

1) Στο έργο υποδύεστε τη «Χαρούλα» την γυναικά του Χάρου. Αλήθεια ποια είναι η σχέση σας με τον θάνατο;

Δε με απασχολεί ο θάνατος προς το παρόν. Future problem. Αυτός θα έρθει. Ασχολούμαι με τη ζωή!

2) Πιστεύετε ότι είναι καλό να αστειευόμαστε με τον θάνατο; Με αυτό τον τρόπο είναι κάπως σαν να τον ξορκίζουμε;

Ναι. Πιστεύω ότι άμα αλλάξεις την οπτική γωνία παρατήρησης των γεγονότων αυτά αποκτούν άλλη σημασία και κάτι τραγικό όπως ο θάνατος μπορεί να μεταμορφωθεί σε κάτι ξεκαρδιστικό. Το χιούμορ είναι στάση ζωής και μάλιστα από τις πιο δημιουργικές.

3) Το έργο είναι μια σουρεαλιστική μαύρη κωμωδία. Ο κόσμος τι να περιμένει από αυτό;

Ό,τι περιμένει σε κάθε κωμωδία. Να γελάσει. Να γελάσει  με καταστάσεις τραγελαφικές, σχεδόν ενοχικά, με την τραγωδία του άλλου. Οι μαύρες κωμωδίες διεγείρουν περισσότερο το συναίσθημα διότι υπάρχει αυτή η αντίθεση γελοίου δράματος.

 

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΣΑΜΙΩΤΗΣ:

1) Υποδύεστε τρεις διαφορετικές ρόλους που έρχονται αντιμέτωποι με τον Χαρούλα δηλαδή τον θάνατο. Αν σας επισκεπτόταν πραγματικά πως πιστεύετε πως θα αντιδρούσατε;

Όταν έρθει ξανά κάντε μου την ερώτηση και θα σας πω. Προς το παρόν προσπαθώ να ζω σα να είναι δίπλα μου κάθε μέρα και να μου λέει κάνε ότι μπορείς ότι σε ευχαριστεί γιατί ο χρόνος που έχεις στην διάθεση σου είναι λίγος. Το κακό είναι πως πολλές φορές δεν του δίνω σημασία, τον αγνοώ με αποτέλεσμα να  αφήνω τον πολύτιμο χρόνο που έχω στη διάθεση μου να πηγαίνει χαμένος, ως προς τους στόχους, τα όνειρα, τις στιγμές που με ευχαριστούν ή τους <<αγώνες>> που θέλω να δώσω.

2) Πιστεύετε ότι είναι καλό να αστειευόμαστε με τον θάνατο; Με αυτό τον τρόπο είναι κάπως σαν να τον ξορκίζουμε;

Εμείς τον κοροϊδεύουμε και αυτός μας κοιτάζει με βλέμμα νικητή και μας κοροϊδεύει που τον κοροϊδεύουμε, καθώς η μάχη είναι άνιση. Ο θάνατος  σε όλους συμβαίνει αλλά ο καθένας τον βιώνει με τον δικό του προσωπικό τρόπο. Είναι πολύ ωραίο τους φόβους μας να τους κάνουμε χαμόγελο και αυτό το θέατρο το προσφέρει απλόχερα.

3) Το έργο είναι μια σουρεαλιστική μαύρη κωμωδία. Ο κόσμος τι να περιμένει από αυτό;

Πως θα γελάσει με αυτό που όλοι μας φοβόμαστε περισσότερο, τον θάνατο. Για μιάμιση ώρα θα παίξουμε μαζί του θα τον <<κοροϊδέψουμε>> και υστέρα θα πάμε σπίτια μας και καθώς βρισκόμαστε κάτω από το πάπλωμα ένα ρίγος θα διαπεράσει τον καθένα και μια σκέψη θα κάνει την εμφάνιση της,  << ωχ δεν αισθάνομαι καλά, φταίει το φαγητό που έφαγα ένα σκασμό ή λες να τσατίστηκε που γελούσα μαζί του;>>…..

 

 ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΜΠΟΤΗΣ:

1) Στο έργο υποδύεστε κάποιον που τον επισκέπτεται η Χαρούλα δηλαδή ο θάνατος.  Αλήθεια ποιο πιστεύετε ότι είναι πιο δύσκολο; Να περιμένεις το θάνατο ή να έρθει ξαφνικά;

1)      Σίγουρα αν ήταν στην επιλογή μου θα επέλεγα να ζήσω, όπως φαντάζομαι και όλοι μας. Αν βέβαια οι επιλογές μου θα ήταν μόνο αυτές οι δύο πιστεύω πως ο ξαφνικός θάνατος είναι προτιμότερος γιατί αποφεύγεις χρονικά να περπατήσεις στα διάφορα μονοπάτια θλίψης που σου προκαλεί η γνώση του ερχομού του τέλους της ζωής.

2)Πιστεύετε ότι είναι καλό να αστειευόμαστε με τον θάνατο; Με αυτό τον τρόπο είναι κάπως σαν να τον ξορκίζουμε;

2)     Γενικά πιστεύω ότι όλα τα δυσάρεστα στην ζωή μας πρέπει να τα αντιμετωπίζουμε με χιούμορ. Κι αν ακόμη δεν ξορκίζουμε με αυτόν τον τρόπο τον θάνατο και όλα τα δεινά, σίγουρα διευκολύνουμε με αυτό τον τρόπο την αντιμετώπιση τους με έναν πιο χιουμοριστικό τρόπο.

3) Το έργο είναι μια σουρεαλιστική μαύρη κωμωδία. Ο κόσμος τι να περιμένει από αυτό; 

Ο κόσμος να έχει γερό στομάχι για να γελάσει με την ψυχή του. Οι ερμηνείες και η σκηνοθεσία είναι τέτοιες που μόνο γέλιο μπορούν να προσφέρουν. Έχω ξανά συνεργαστεί στο παρελθόν με τους ίδιους ηθοποιούς και τον ίδιο σκηνοθέτη και οι κριτικές που είχαμε λάβει ήταν πέραν του δέοντος θετικές.

 

 ΜΑΡΙΝΑ ΚΟΥΤΡΟΥΜΠΑ:

 

1) Στο έργο υποδύεστε την «Αντιβίωση», τη μόνη ουσιαστικά που πηγαίνει κόντρα στο Χάρο. Αλήθεια υπάρχει κάτι στη ζωή που να βάζει το θάνατο σε 2η μοίρα;

 Υπάρχουν πράγματα στη ζωή που μας κάνουν να ξεχνάμε για λίγο το θάνατο. Αυτό είναι βέβαιο αλλά αυτά που θα τον βάλουν σε δεύτερη μοίρα είναι ίσως τα πράγματα που έχουν μία διαχρονικότητα.

2) Πιστεύετε ότι είναι καλό να αστειευόμαστε με τον θάνατο; Με αυτό τον τρόπο είναι κάπως σαν να τον ξορκίζουμε;

 Είναι και αυτός ένας τρόπος... βεβαίως όσο πιο ωραία είναι τα αστεία... τόσο το καλύτερο. Αλλά στο τέλος το ότι θα πεθάνουμε είναι το μόνο βέβαιο και αυτό είναι όντως αστείο!!

3) Το έργο είναι μια σουρεαλιστική μαύρη κωμωδία. Ο κόσμος τι να περιμένει από αυτό;

     Γέλιο μέχρι θανάτου!!!

 

ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΡΙΧΑΣ:


1) Στο έργο υποδύεστε κάποιον που θέλει να βάλει τέλος στη ζωή του λόγο ερωτικής απογοητεύσεις.  Σας έχει συμβεί ποτέ; Αν όχι πιστεύεται ότι ο έρωτας είναι τόσο δυνατός ώστε να σε φέρει σε αυτό το στάδιο:

Μου έχει συμβεί αρκετές φορές να έχω κάποια ερωτική απογοήτευση με συμπτώματα πολλών δακρύων τολμώ να πω, αλλά ευτυχώς τα αντισώματα μου βοήθησαν ώστε να μην μου περάσει ούτε καν η σκέψη να φτάσω στο τελικό στάδιο.
Σίγουρα ο έρωτας είναι μία πολύ ισχυρή δύναμη που μπορεί να σε οδηγήσει σε παράνοια. Καλό όμως είναι αντί για την παραίτηση από μία απογοήτευση να προτιμήσεις την επιμονή. Σίγουρα έχει καλύτερα κ αναίμακτα αποτελέσματα. Καλό είναι να πεθαίνεις από έρωτα εν ζωή.

2) Πιστεύετε ότι είναι καλό να αστειευόμαστε με τον θάνατο; Με αυτό τον τρόπο είναι κάπως σαν να τον ξορκίζουμε;

Είμαι απόλυτα σύμφωνος να αστειευόμαστε με τον θάνατο όπως και με οτιδήποτε ανήκει στις φοβίες μας, έτσι το απομυθοποιούμε και γίνεται μία παρένθεση που απλά υπάρχει χωρίς να μας επηρεάζει άμεσα.

3) Το έργο είναι μια σουρεαλιστική μαύρη κωμωδία. Ο κόσμος τι να περιμένει από αυτό;

Ο κόσμος να περιμένει πολλές στιγμές γέλιου αφού οτιδήποτε συμβαίνει πάνω στην σκηνή δεν συμβαίνει στην ζωή. Και συνήθως το παράλογο και το σουρεαλιστικό είναι αυτό που μας ωθεί σε σκέψεις αφού μας βάζει σε μία κατάσταση μη πραγματική και κωμική. Ο θεατής θα μπορούσε να βάλει τον εαυτό του στην θέση του ήρωα και να σκεφτεί πώς θα αντιμετώπιζε μία τόσο παράλογη κατάσταση.

Δεν έχετε λοιπόν παρά να το δοκιμάσετε! Καλή διασκέδαση!